Jarenlang dacht ik dat ik het met mijn hoofd kon oplossen. Met woorden en begrip. Mijn ‘hoofdkantoor’ maakte overuren. Als ik zou begrijpen waarom, dan zou er rust komen.
Diep van binnen knaagde het
Toen die rust uitbleef, probeerde ik te vergeten. Door te gaan. Voorwaarts. Lange tijd leek dat prima. Ik kreeg een lieve man en kinderen en bouwde een succesvol bedrijf, waar ik mijn vertrouwen en zekerheid uithaalde.
En toch, diep vanbinnen, knaagde het. Mijn werkdagen werden langer, de afstand tussen mij en de mensen die me dierbaar waren steeds groter, en het contact met mijn gevoel verdween.
Toen mijn kinderen mentaal vastliepen, keek ik in een spiegel waarin ik mezelf niet meer kon ontwijken. Begrijpen, doorgaan en sterk zijn was niet meer genoeg.
Praten, plannen, begrijpen brachten geen rust
Ik maakte een plan. Ging in actie. Ik zou niet langer weglopen, al was het maar voor mijn kinderen.
Om een lang verhaal kort te maken: ook deze actiemodus werkte niet. Hoe hard ik ook probeerde; praten, plannen en begrijpen het bracht geen rust. Het voelde alsof ik steeds tegen een muur aan liep.
Als één ding me duidelijk is geworden, is het wel dat heling niet gaat over doen of begrijpen. Veel meer over voelen.
Het voelen van de gevoelens die in ons lichaam liggen opgeslagen. Gevoelens die toen en daar te groot en te overweldigend waren.
Trauma creëert een bevroren binnenwereld. Heling betekent stap voor stap weer contact maken met je lichaam, zodat de bevroren gevoelens kunnen ontdooien.
Dat klinkt mooi, maar is voor velen een helse klus. Een klus waarbij we anderen nodig hebben.
Wat ooit beschadigd raakte in verbinding, heeft verbinding nodig om te helen.
Om te herstellen hebben we andere mensen nodig die naast ons blijven staan. Die ons helpen nieuwe ervaringen op te doen. Mensen die je helpen zien en voelen wat veiligheid is.
Een proces van vallen, voelen, erbij blijven en weer opstaan. Het langzaam ontdooien van wat ooit bevroren was, en het durven toelaten van alles wat je lijf je vertelt.
Stapje voor stapje.
Samen.
Deze blog is geschreven door Anneloes van ’t Licht.
Anneloes is de oprichter Stichting Ik was een kind.