Ze was 8 jaar toen het misbruik begon.
Ze was 19 jaar toen ze het huis uitging.
Ze was 34 jaar toen ze het voor het eerst vertelde.
Het ergste, zo vertelde ze, waren de reacties toen ik ermee naar buiten kwam. Mensen die me niet geloofden. Die vroegen of ik het wel zeker wist. Of ik het niet verkeerd had begrepen. En waarom ik het niet eerder had verteld.
Ze zei het aarzelend. Zoekend naar woorden. Alsof ze bang was zich opnieuw te moeten verantwoorden.
Misbruik beschadigt.
Maar ongeloof en ontkenning doen daar nog een schep bovenop.
Een schep schuld.
Een schep schaamte.
Een schep zelftwijfel.
We waren even stil tot ik zei:
Ik geloof je.
Dit had nooit mogen gebeuren.
Het was nooit jouw schuld.
Ze keek me vertwijfeld aan waarna ze zacht begon te huilen.
Deze woorden had ze zo gemist.
En zij niet alleen.
Te veel slachtoffers krijgen na het delen van hun verhaal geen erkenning, maar twijfel. Alsof niet degene die de grens overging, maar zijzelf iets uit te leggen hebben. En zo ontstaat een trauma op trauma.
Dit kan niet alleen anders. Dit moet anders.
Erkenning is een wezenlijke bouwsteen voor herstel.
En daar zetten we ons blijvend voor in.
Deze blog is geschreven door Anneloes van ’t Licht.
Anneloes is de oprichter Stichting Ik was een kind.