Over Anneloes
Als kind werd ik misbruikt door mijn vader en broer. Toen ik dat op zestienjarige leeftijd vertelde en niet werd geloofd, stortte mijn wereld in. De impact is nauwelijks in woorden te vatten: mijn zelfbeeld, het vertrouwen in de mensen om me heen en ook mijn Godsbeeld lagen in scherven op de grond.
Overleven in plaats van leven
Mijn leven storte als een kaartenhuis in elkaar. Mentaal raakte ik de weg kwijt. Ik werd opgenomen in de psychiatrie en liep vast in het contact met mijn familie.
Uiteindelijk kreeg ik mijn leven weer op de rit. Als ik nu terugkijk op die periode was dit eigenlijk geen leven, veel meer overleven. Ik wilde mijn verleden vergeten. Doen alsof het er niet was. Lange tijd leek dat aardig te werken. Van buitenaf had ik alles op orde: een lieve man, twee schatten van kinderen, een prachtig huis en een bloeiend eigen bedrijf. In praktische zin had ik alles waar ik ooit van droomde en meer.
En toch was het in mijn binnenwereld zo anders. Het verleden knaagde aan me, dag en nacht. En hoe hard ik ook mijn best deed om rust en vrede te vinden, het lukte niet. Emotioneel zat ik gevangen en op slot. Innerlijke vrijheid, jezelf kunnen zijn, werkelijke verbinding ervaren, het leek voor mij niet weggelegd. Als een wandelend hoofd, afgesplitst van mijn lichaam, stortte ik me volledig op mijn werk, om zo maar niet te hoeven voelen wat te pijnlijk en te groot was.
Tot het moment dat het verleden me inhaalde. Alsof de ballon die ik al die tijd, koste wat het kost, onder water probeerde te houden, omhoog schoot. Ik kon er niet meer omheen. Herbelevingen, nachtmerries en overweldigende emoties. Alsof de tijd had stilgestaan en ik weer terug was in het toen en daar.
De weg naar herstel
Wat volgde, was een intens proces van therapie en confrontatie met het verleden. Gesprekken met mensen uit mijn jeugd, zoals familie, hulpverleners en de zedenrechercheur. Dit proces is vastgelegd door Geertjan Lassche in de documentaire Ik was een kind (EO/Doxy Films, maart 2025).
Het was ongekend spannend om met mijn verhaal naar buiten te komen. En toch ook zo bevrijdend. Alles waar ik me zo voor schaamde bracht ik aan het licht. Het heeft me, met terugwerkende kracht, zoveel erkenning en heling gebracht. Dat had ik nooit voorzien. Net als de enorme impact die de documentaire heeft op zóveel anderen.
Mensen die zich eindelijk gezien, gehoord en begrepen voelen. Mannen en vrouwen die na zoveel wanhoop en eenzaamheid de moed hebben gevonden om het zwijgen te doorbreken. Soms voor het eerst in hun leven.
Het veilige gesprek over misbruik
De erkenning die ik zelf heb gekregen en de bevrijding die ik zelf heb ervaren, gun ik anderen ook. Juist omdat erkenning zo’n wezenlijk onderdeel is van de weg naar herstel. Daarom deze stichting.
Een stichting waarmee we o.a. IMPACT-bijeenkomsten voor lotgenoten, naasten, omstanders en professionals organiseren. Plekken waar we de impact van seksueel misbruik bespreekbaar maken. Waar verhalen gehoord en gezien mogen worden. Niet door in detail terug te gaan naar het gebeurde, maar door ruimte te geven aan wat het met je deed en doet.
Plekken waar we leren luisteren zonder oordeel, en waar erkenning het begin mag zijn van herstel. Voor slachtoffers, maar ook voor iedereen om hen heen. Een plek waar het er wél over mag gaan, zodat er ruimte kan ontstaan voor (h)erkenning, heling en herstel.
Samen maakt het verschil.
