Fix je trauma in 5 stappen
Lange tijd dacht ik: als ik maar hard genoeg werk, komt het goed.
Ik moest gewoon nóg beter mijn best doen. Steeds op zoek naar de quick fix die ik maar niet kon vinden.
Als één ding me duidelijk is geworden, dan is het wel dat heling geen quick fix is. Veel meer een proces van vallen en opstaan. Van wanhopen en opnieuw hopen. Van elke dag weer opnieuw beginnen. Wel zelf, maar niet alleen.
Ooit dacht ik dat het genoeg was om te begrijpen wat er mis was gegaan.
Maar heling zit niet in het begrijpen. Veel meer in het voelen.
In het toelaten van de pijn, het verlies, de leegte.
In het erkennen, ermee op schoot zitten, ermee rondlopen, en het in verbinding brengen.
Juist daar, in die erkenning, ontstaat ruimte voor verandering.
Trauma gaat niet alleen over een schokkende gebeurtenis.
Het is het verlies van verbinding. Met een veilige ander.
Met jezelf. Met je lichaam, je gevoel, of met de wereld om je heen.
Het is niet iets wat we, als we maar sterk genoeg zijn,
met een flinke dosis moed en doorzettingsvermogen of in ons eentje kunnen fixen.
Het vraagt om een veilige basis, in jezelf én in anderen.
Wat stukging in relatie, heeft relatie nodig om te helen.
Anno 2026 leeft nogal eens het idee dat alles oplosbaar, controleerbaar en maakbaar is.
Is iets kapot? Dan fixen we het. Het liefst snel.
Maar zo werkt het niet.
Er bestaat geen stappenplan. Met die gedachte doen we onszelf en elkaar tekort. Het is geen kwestie van harder werken. Veel meer een proces van vertragen. Van vallen en opstaan. Van kopje-onder gaan en weer boven komen. Steeds opnieuw.
Heling vraagt overgave, geen controle.
Het is geen project met een deadline, maar een reis zonder routekaart.
Ons lichaam en ons hart volgen een ander tempo dan ons hoofd.
Heling is de moed om mens te blijven.
Dat gaat niet over het dichten van onze wonden, maar over het leren leven met de littekens ervan.
Deze blog is geschreven door Anneloes van ’t Licht – Oprichter van Stichting Ik was een kind